۴ خرداد
موزه ملی ایران
*چرخ ارابۀ مفرغی*
*دورۀ فرهنگی:* ایلام/عیلام قدیم
*قدمت:* حدود ۲۱۰۰-۱۸۰۰ پیش از میلاد
*محل کشف:* محوطۀ «دونژون» یا «بارو» در جنوب شهر شاهی شوش، استان خوزستان
*اندازه:* قطر ۱۲۸ سانتیمتر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملی ایران:* ۹۷۱۵
اثر پیش رو، چرخ یک ارابۀ فلزی است که بخشهای چوبی آن برای نمایش شکل نهایی بازسازی شده، اما طوقههای مفرغی پیرامون آن، از کاوشهای باستانشناسی بدست آمدند. این قطعات که هر کدام دارای سه جفت زبانۀ برآمده با نوک گرد در دو انتها و بخش میانی هستند، لبۀ چوبی چرخ را همچون گیرهای دربرگرفته و به بدنه پرچ میشدند تا ساختار چرخ را تقویت کرده و مقاومت آن را در برابر ساییدگی افزایش دهند.
نمونههای مشابهی از این چرخها در مناطق دیگری از شوش (آپادانا)، شهر باستانی آشور و ترکمنستان (گونور تپه) کشف شده است. نمونههای گونور تپه که گاه به همراه بقایای ارابهرانان و حیوانات بارکش قربانیشده یافت شدهاند، شباهت شگفتانگیزی با جنوب غربی ایران، از منظر فناوری و کاربرد تدفینی دارند. این چرخارابه، افزون بر یک دستاورد فنی و مهارت والای فلزکاری در اواخر هزاره سوم پیش از میلاد در جنوب غربی ایران، بیانگر آیینهای پیچیده تدفین در طبقات مرفه جامعه است؛ باوری که در آن، نخبگان برای سفر به جهان مردگان، به ارابههایی شکوهمند و نمادین نیاز داشتند.
این اثر در جریان کاوشهای «رولان دومکنم» در دهه ۱۹۳۰ میلادی، در بافت تدفینی محوطه «دونژون» در جنوب شهر شاهی شوش کشف شدند. این چرخ مفرغی یکی از بزرگترین چرخارابههای فلزی در موزه ملی ایران به شمار میرود و گواهی است بر اوج شکوفایی فناوری فلزکاری در دوره ایلامی و رواج گسترده این تکنیک در پهنه غرب آسیا در عصر مفرغ.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*دورۀ فرهنگی:* ایلام/عیلام قدیم
*قدمت:* حدود ۲۱۰۰-۱۸۰۰ پیش از میلاد
*محل کشف:* محوطۀ «دونژون» یا «بارو» در جنوب شهر شاهی شوش، استان خوزستان
*اندازه:* قطر ۱۲۸ سانتیمتر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملی ایران:* ۹۷۱۵
اثر پیش رو، چرخ یک ارابۀ فلزی است که بخشهای چوبی آن برای نمایش شکل نهایی بازسازی شده، اما طوقههای مفرغی پیرامون آن، از کاوشهای باستانشناسی بدست آمدند. این قطعات که هر کدام دارای سه جفت زبانۀ برآمده با نوک گرد در دو انتها و بخش میانی هستند، لبۀ چوبی چرخ را همچون گیرهای دربرگرفته و به بدنه پرچ میشدند تا ساختار چرخ را تقویت کرده و مقاومت آن را در برابر ساییدگی افزایش دهند.
نمونههای مشابهی از این چرخها در مناطق دیگری از شوش (آپادانا)، شهر باستانی آشور و ترکمنستان (گونور تپه) کشف شده است. نمونههای گونور تپه که گاه به همراه بقایای ارابهرانان و حیوانات بارکش قربانیشده یافت شدهاند، شباهت شگفتانگیزی با جنوب غربی ایران، از منظر فناوری و کاربرد تدفینی دارند. این چرخارابه، افزون بر یک دستاورد فنی و مهارت والای فلزکاری در اواخر هزاره سوم پیش از میلاد در جنوب غربی ایران، بیانگر آیینهای پیچیده تدفین در طبقات مرفه جامعه است؛ باوری که در آن، نخبگان برای سفر به جهان مردگان، به ارابههایی شکوهمند و نمادین نیاز داشتند.
این اثر در جریان کاوشهای «رولان دومکنم» در دهه ۱۹۳۰ میلادی، در بافت تدفینی محوطه «دونژون» در جنوب شهر شاهی شوش کشف شدند. این چرخ مفرغی یکی از بزرگترین چرخارابههای فلزی در موزه ملی ایران به شمار میرود و گواهی است بر اوج شکوفایی فناوری فلزکاری در دوره ایلامی و رواج گسترده این تکنیک در پهنه غرب آسیا در عصر مفرغ.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۵ خرداد
۵ خرداد
موزه ملی ایران
_موزۀ ملّی ایران همزمان با روز عرفه(۹ ذیالحجه)، یکی از آثار فاخر دوران اسلامی را به دوستداران معرفی میکند._
*بخشی از پردۀ كعبه*
*دورۀ فرهنگی:* دورۀ صفوی
*قدمت:* سدههای دهم و یازدهم هجریقمری
*اندازه:* درازا: ۶۵۸ سانتی متر؛ پهنا: ۹۰ سانتی متر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران:* ۲۲۶۴۳
بخشی از پردۀ کعبه در موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران نگهداری میشود که قدمت آن به دورۀ صفوی برابر با سدههای یازدهم و دوازدهم هجری قمری میرسد. بر روی این پرده، آیههای ۱۲۷ و ۱۲۸ سورۀ بقره به روش فتیلهدوزی با مفتول طلا، نقره و الیاف ابریشم به خط ثلث جلی بافته و در حواشی باریک آن نیز با همین شیوه، نقوش اسلیمی زیبایی دوخته شده است. در یک طرف پرده، درون یک نیم دایره، قسمتی از سورۀ توحید مشاهده میشود.
به استناد منابع تاریخی، سرزمین ایران از گذشتههای دور از مراکز مهم صنعت و هنر پارچهبافی بهشمار میرفته و این اهمیت در دوران اسلامی دو صد چندان بوده است. تهیه پردۀ کعبه یکی از یادگارهای آن دوران است که از همان سدههای نخستین اسلامی ایرانیان نقش بهسزایی در دوخت آن داشتهاند.
کارگاههای پارچهبافی مهمی در ایران و بهخصوص در خوزستان فعال بودهاند. در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب در توصیف شهر ایذه آمده است: «ایذه شهری است خرم و آبادان و از وی دیبای بسیار خیزد و دیبای پرده کعبه آنجا کنند.» علاوه بر این کارگاههای شوش و شوشتر نیز در بافت و تهیه پردۀ کعبه معروفیت ویژهای داشتهاند.
با توجه به این که پرده کعبه از متعلقات مهم خانه خدا بهشمار میرود و همواره مورد توجه و احترام مردم و حکومتها بوده، هر سال طی مناسک خاصی پس از شستشوی خانه خدا با گلاب ناب ایرانی، پرده جدید در روز نهم ذیحجه (روز عرفه) یک روز پیش از عید قربان و یا همزمان با آن، تعویض میشود و پرده سال پیش، به یکی از سران کشورهای اسلامی اهدا میشود. پرده معرفی شده بین سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ خورشیدی از طرف دولت عربستان به ایران اهدا شده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*بخشی از پردۀ كعبه*
*دورۀ فرهنگی:* دورۀ صفوی
*قدمت:* سدههای دهم و یازدهم هجریقمری
*اندازه:* درازا: ۶۵۸ سانتی متر؛ پهنا: ۹۰ سانتی متر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران:* ۲۲۶۴۳
بخشی از پردۀ کعبه در موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران نگهداری میشود که قدمت آن به دورۀ صفوی برابر با سدههای یازدهم و دوازدهم هجری قمری میرسد. بر روی این پرده، آیههای ۱۲۷ و ۱۲۸ سورۀ بقره به روش فتیلهدوزی با مفتول طلا، نقره و الیاف ابریشم به خط ثلث جلی بافته و در حواشی باریک آن نیز با همین شیوه، نقوش اسلیمی زیبایی دوخته شده است. در یک طرف پرده، درون یک نیم دایره، قسمتی از سورۀ توحید مشاهده میشود.
به استناد منابع تاریخی، سرزمین ایران از گذشتههای دور از مراکز مهم صنعت و هنر پارچهبافی بهشمار میرفته و این اهمیت در دوران اسلامی دو صد چندان بوده است. تهیه پردۀ کعبه یکی از یادگارهای آن دوران است که از همان سدههای نخستین اسلامی ایرانیان نقش بهسزایی در دوخت آن داشتهاند.
کارگاههای پارچهبافی مهمی در ایران و بهخصوص در خوزستان فعال بودهاند. در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب در توصیف شهر ایذه آمده است: «ایذه شهری است خرم و آبادان و از وی دیبای بسیار خیزد و دیبای پرده کعبه آنجا کنند.» علاوه بر این کارگاههای شوش و شوشتر نیز در بافت و تهیه پردۀ کعبه معروفیت ویژهای داشتهاند.
با توجه به این که پرده کعبه از متعلقات مهم خانه خدا بهشمار میرود و همواره مورد توجه و احترام مردم و حکومتها بوده، هر سال طی مناسک خاصی پس از شستشوی خانه خدا با گلاب ناب ایرانی، پرده جدید در روز نهم ذیحجه (روز عرفه) یک روز پیش از عید قربان و یا همزمان با آن، تعویض میشود و پرده سال پیش، به یکی از سران کشورهای اسلامی اهدا میشود. پرده معرفی شده بین سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ خورشیدی از طرف دولت عربستان به ایران اهدا شده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۶ خرداد
۶ خرداد
موزه ملی ایران
_موزۀ ملّی ایران ضمن تبریک عید سعید قربان، نگارۀ بهجا آوردن مناسک حج، یکی از آثار فاخر هنر دوران اسلامی، مرتبط با این عید بزرگ مسلمانان را به حضور همراهان و دوستداران معرفی میکند._
*نگارۀ بهجا آوردن مناسک حج*
*دورۀ فرهنگی:* صفوی
*قدمت:* سدۀ یازدهم هجریقمری
*اندازه:* بلندا: ۲۸ سانتی متر؛ پهنا: ۱۷.۵ سانتی متر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران:* ۴۶۱۴
تک برگی مصور که تصویر آن نمایانگر اعمالی مربوط به مراسم حج است. در این تصویر مسجدالحرام، مقدسترین مسجد واقع در شهر مکه و خانه خدا (کعبه)، قبلۀ مسلمانان دیده میشود. فضای نگاره، دو بخش داخل مسجدالحرام و خارج از آن را نشان میدهد. کعبه، افراد مُحرِم شده، مقام ابراهیم، چاه زمزم که در داخل مسجد الحرام قرار دارند در این نگاره به تصویر درآمدند. روی کعبه با پرده سیاه رنگ کتیبهداری آراسته شده است. کتیبه در بالای پرده و شامل بخشی از آیۀ ۲۵۵ سورۀ بقره، «الله لا اله الا هو الحی القیوم» است. در گوشه سمت چپ فضای داخلی مسجد، نمایی از چاه زمزم به تصویر کشیده شده است. حریم مسجد با دیوارها، چهار ورودی در چهار جهت اصلی، چهار مناره و ستونهای ضلع شمالی مشخص شده است. در بالای تصویر، بیرون از مسجد، نمایی از بازار شهر مکه و کمی دورتر حاجیانی مشغول انجام یکی از اعمال حج با نام رَمی جَمَرات، یعنی پرتاب سنگریزه به سوی سه موضع مشخص، دیده میشوند. در قسمتی از سمت چپ نگاره مراسم قربانی کردن که یکی دیگر از اعمال حج بهشمار میآید در حال انجام است.
در بالای نگاره نیز یک بیت شعر به زبان ترکی نوشته شده که ترجمۀ آن به این معناست؛ _اگر دیو درون خود را از بین ببری، همه جا الله را میبینی._
در دورۀ صفویه مراکز بسیاری به تولید کتابهای مذهبی پرداخته و از هنرمندان برای به تصویر کشیدن آنها بهره میبردند. این نسخ مصور نشان از تعهد هنرمندان در بازنمایی مذهب در هنر اسلامی بود به گونهای که نسخههای مذهبی از جمله مهمترین متون مصور محسوب میشدند.
از نمونههای شاخص نسخههای مصور با مضامین و نگارههای مذهبی این دوره میتوان به «روضه الصفا» و «سلسله الذهب» اشاره کرد. نگارههایی با محوریت خانه خدا شامل مناسک حج، بنای خانه خدا توسط حضرت ابراهیم(ع)، شکرگزاری عبدالمطلب در مقابل خانه خدا، زیارت خانه خدا توسط امام زین العابدین(ع) و زیارت خانه خدا توسط مجنون از جمله نگارههای مصوری است که توسط هنرمندان دورۀ صفوی به اجرا درآمدهاند. نگارگریهای مناسک حج با همه سادگی که دارند بیانگر و نمایانگر دستاورد مهمی هستند و آن بازنمایی یکی از مهمترین و بزرگترین گردهماییهای مذهبی مسلمانان از سراسر نقاط جهان با هر قومیت، ملیت، نژاد و زبان در این مراسم است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*نگارۀ بهجا آوردن مناسک حج*
*دورۀ فرهنگی:* صفوی
*قدمت:* سدۀ یازدهم هجریقمری
*اندازه:* بلندا: ۲۸ سانتی متر؛ پهنا: ۱۷.۵ سانتی متر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران:* ۴۶۱۴
تک برگی مصور که تصویر آن نمایانگر اعمالی مربوط به مراسم حج است. در این تصویر مسجدالحرام، مقدسترین مسجد واقع در شهر مکه و خانه خدا (کعبه)، قبلۀ مسلمانان دیده میشود. فضای نگاره، دو بخش داخل مسجدالحرام و خارج از آن را نشان میدهد. کعبه، افراد مُحرِم شده، مقام ابراهیم، چاه زمزم که در داخل مسجد الحرام قرار دارند در این نگاره به تصویر درآمدند. روی کعبه با پرده سیاه رنگ کتیبهداری آراسته شده است. کتیبه در بالای پرده و شامل بخشی از آیۀ ۲۵۵ سورۀ بقره، «الله لا اله الا هو الحی القیوم» است. در گوشه سمت چپ فضای داخلی مسجد، نمایی از چاه زمزم به تصویر کشیده شده است. حریم مسجد با دیوارها، چهار ورودی در چهار جهت اصلی، چهار مناره و ستونهای ضلع شمالی مشخص شده است. در بالای تصویر، بیرون از مسجد، نمایی از بازار شهر مکه و کمی دورتر حاجیانی مشغول انجام یکی از اعمال حج با نام رَمی جَمَرات، یعنی پرتاب سنگریزه به سوی سه موضع مشخص، دیده میشوند. در قسمتی از سمت چپ نگاره مراسم قربانی کردن که یکی دیگر از اعمال حج بهشمار میآید در حال انجام است.
در بالای نگاره نیز یک بیت شعر به زبان ترکی نوشته شده که ترجمۀ آن به این معناست؛ _اگر دیو درون خود را از بین ببری، همه جا الله را میبینی._
در دورۀ صفویه مراکز بسیاری به تولید کتابهای مذهبی پرداخته و از هنرمندان برای به تصویر کشیدن آنها بهره میبردند. این نسخ مصور نشان از تعهد هنرمندان در بازنمایی مذهب در هنر اسلامی بود به گونهای که نسخههای مذهبی از جمله مهمترین متون مصور محسوب میشدند.
از نمونههای شاخص نسخههای مصور با مضامین و نگارههای مذهبی این دوره میتوان به «روضه الصفا» و «سلسله الذهب» اشاره کرد. نگارههایی با محوریت خانه خدا شامل مناسک حج، بنای خانه خدا توسط حضرت ابراهیم(ع)، شکرگزاری عبدالمطلب در مقابل خانه خدا، زیارت خانه خدا توسط امام زین العابدین(ع) و زیارت خانه خدا توسط مجنون از جمله نگارههای مصوری است که توسط هنرمندان دورۀ صفوی به اجرا درآمدهاند. نگارگریهای مناسک حج با همه سادگی که دارند بیانگر و نمایانگر دستاورد مهمی هستند و آن بازنمایی یکی از مهمترین و بزرگترین گردهماییهای مذهبی مسلمانان از سراسر نقاط جهان با هر قومیت، ملیت، نژاد و زبان در این مراسم است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۷ خرداد
۷ خرداد
موزه ملی ایران
*ظرف سفالی چند قلو لوله دار*
*دوره فرهنگی:* عصرآهن دو
*قدمت:* حدود ۸۵۰ پیش از میلاد
*محل کشف:* محوطه ی کَلورَز، شهرستان رودبار، استان گیلان
*اندازه:* درازا: ۴۳ سانتی متر
*شماره اثر در موزه ملی ایران:* ۲۱۰۲
این ظرف سفالیِ خاکستریِ روشن و صیقلی، از هفت پارچ سفالیِ بههمپیوسته تشکیل شده که همگی به آبریزی ناودانیشکل ختم میشوند. این هفت ظرف، که در بخش میانیِ بدنه با یکدیگر در ارتباطاند، بهگونهای ساخته شدهاند که دو ظرفِ جلویی و پشتی هر یک دارای پایهای بلند هستند، در حالی که ظروف میانی فاقد پایهاند. در پشتِ مجموعه، پیکرهای انسانی دیده میشود که خنجری بر کمر بسته و هر دو دست خود را بر روی ظروف قرار داده است. جالب آنکه بدنِ این شخص نیز بخشی از ظرف بهشمار میآید؛ این پیکره بهصورت توخالی ساخته شده و در پشتِ گردنِ او، دهانهای برای ریختن مایعات تعبیه شده است.
این ظرفِ چندقلو، یک تکوک (ریتون) است. تکوکها ظرفهایی آیینی و تشریفاتی برای نوشیدن و آشامیدن بهشمار میروند و سنت ساخت آنها در پهنه جغرافیایی شمال ایران، بهویژه در عصر آهن، بهصورت سفالی و فلزی در محوطههایی مانند مارلیک (چراغعلیتپه) و دیگر مکانها، بسیار رایج بوده است. این ظرف ها را میتوان مبنای شکلگیری تکوکهای متنوع زرین و سیمین در دورههای هخامنشی، اشکانی و ساسانی دانست.
این اثر، از نمونههای ویژه تکوکهای عصر آهن ایران است؛ دورهای که در آن، سفالگری اوج توانایی خود را در آفرینش تکوکهای گوناگون نشان میدهد. این ظرف را میتوان نمونهای بارز از مهارت هنرمند سفالگر در ارائهی فرمی نو در تکوکهای عصر آهن دانست؛ ظرفی که با وجود پیچیدگیِ فرمی، بدون استفاده از چرخ سفالگری و بهصورت دستساز ساخته شده و در نهایت به ظرفی بیتَرَک، با حجم متناسب و پخت و پرداختی مناسب انجامیده است.
محوطه ی کلورز در درهٔ کلورز، در منطقهٔ رستمآبادِ شهرستان رودبار، استان گیلان قرار دارد و از چندین محوطهٔ باستانی تشکیل شده است که هر یک در محل، نامهای محلی مانند تپه جلالیه، گنجپر، داغداغان، گورستان کلورز و … دارند. این محوطه از جمله محوطههای باستانیِ حوزهٔ دریای کاسپی است که لایههای استقراریِ دوره آهن در آن مورد کاوش قرار گرفتهاند (تپه جلالیه).
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*دوره فرهنگی:* عصرآهن دو
*قدمت:* حدود ۸۵۰ پیش از میلاد
*محل کشف:* محوطه ی کَلورَز، شهرستان رودبار، استان گیلان
*اندازه:* درازا: ۴۳ سانتی متر
*شماره اثر در موزه ملی ایران:* ۲۱۰۲
این ظرف سفالیِ خاکستریِ روشن و صیقلی، از هفت پارچ سفالیِ بههمپیوسته تشکیل شده که همگی به آبریزی ناودانیشکل ختم میشوند. این هفت ظرف، که در بخش میانیِ بدنه با یکدیگر در ارتباطاند، بهگونهای ساخته شدهاند که دو ظرفِ جلویی و پشتی هر یک دارای پایهای بلند هستند، در حالی که ظروف میانی فاقد پایهاند. در پشتِ مجموعه، پیکرهای انسانی دیده میشود که خنجری بر کمر بسته و هر دو دست خود را بر روی ظروف قرار داده است. جالب آنکه بدنِ این شخص نیز بخشی از ظرف بهشمار میآید؛ این پیکره بهصورت توخالی ساخته شده و در پشتِ گردنِ او، دهانهای برای ریختن مایعات تعبیه شده است.
این ظرفِ چندقلو، یک تکوک (ریتون) است. تکوکها ظرفهایی آیینی و تشریفاتی برای نوشیدن و آشامیدن بهشمار میروند و سنت ساخت آنها در پهنه جغرافیایی شمال ایران، بهویژه در عصر آهن، بهصورت سفالی و فلزی در محوطههایی مانند مارلیک (چراغعلیتپه) و دیگر مکانها، بسیار رایج بوده است. این ظرف ها را میتوان مبنای شکلگیری تکوکهای متنوع زرین و سیمین در دورههای هخامنشی، اشکانی و ساسانی دانست.
این اثر، از نمونههای ویژه تکوکهای عصر آهن ایران است؛ دورهای که در آن، سفالگری اوج توانایی خود را در آفرینش تکوکهای گوناگون نشان میدهد. این ظرف را میتوان نمونهای بارز از مهارت هنرمند سفالگر در ارائهی فرمی نو در تکوکهای عصر آهن دانست؛ ظرفی که با وجود پیچیدگیِ فرمی، بدون استفاده از چرخ سفالگری و بهصورت دستساز ساخته شده و در نهایت به ظرفی بیتَرَک، با حجم متناسب و پخت و پرداختی مناسب انجامیده است.
محوطه ی کلورز در درهٔ کلورز، در منطقهٔ رستمآبادِ شهرستان رودبار، استان گیلان قرار دارد و از چندین محوطهٔ باستانی تشکیل شده است که هر یک در محل، نامهای محلی مانند تپه جلالیه، گنجپر، داغداغان، گورستان کلورز و … دارند. این محوطه از جمله محوطههای باستانیِ حوزهٔ دریای کاسپی است که لایههای استقراریِ دوره آهن در آن مورد کاوش قرار گرفتهاند (تپه جلالیه).
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۸ خرداد
۸ خرداد
موزه ملی ایران
*دستبند زرین با کتیبه کهن تر از خودش*
*دوره فرهنگی:* دوره عیلام/ایلام نو
*قدمت:* ۵۳۹-۵۸۵ پیش از میلاد
*محل کشف:* آرامگاه جوبَجی، شهرستان رامهرمز، استان خوزستان
*ابعاد:* قطر: ۶.۹ سانتیمتر
*شماره اثر در موزه ملی ایران:* ۲۶۷۲
این دستبند زرین از یک پلاک مدورِ مرکزی تشکیل شده است که دو رکابِ بیضیشکلِ کوچک در دو سوی آن قرار دارد و بهوسیلهٔ یک لولا، از دو طرف به یک مچبندِ پهن متصل میشود. سراسر این اثر زیبا با ترکیبی از آرایههای ظریفِ طلاکاری و ترصیعِ سنگهای نیمهقیمتی تزیین شده است: یک سنگِ بزرگ در مرکزِ صفحهٔ مدور و هفت سنگِ کوچکتر بر روی رکاب و مچبند. این سنگهای مدور، با مرکزی تیره و حاشیهای روشن، ظاهری شبیه به چشم دارند.
کتیبهای سومری بر روی عقیقِ کار گذاشته شده دیده می شود. وجود این کتیبه از سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد در پشت یکی از سنگها نشان میدهد که این سنگ احتمالاً بهعنوان شیئی آیینی یا کالایی شأنزا، حدود هشتصد سال همچون میراثی گرانبها حفظ شده است؛ سنتی که با توجه به اهمیت مذهبی سنگهای چشمشکل، تا دورههای بابل نو، هخامنشی و اشکانی نیز در منطقه رواج داشته است.
این دستبند، بههمراه آثاری دیگر، در جریان کاوشهای باستانشناسی در آرامگاهی با دو شاهدخت در محوطهٔ جوبجیِ رامهرمز، در استان خوزستان، کشف شده است. در این آرامگاه، دو زن، یکی هفدهساله و دیگری سی تا سیوپنجساله، در دو تابوت مفرغی به شکل وان حمام دفن شده بودند. این دستبند بر مچ دستِ زنِ جوانتر قرار داشته است. هر دو شاهدخت احتمالاً از خانوادهٔ پادشاهیِ محلیِ عیلام نو، یعنی «شوتور نهونته، پسر ایندد»، بودهاند. کشف یافتههای جوبجی چشماندازی نو از دورهٔ عیلام/ایلام نو ارائه میکند و اهمیت منطقهٔ رامهرمز را در تاریخ عیلام/ایلام نشان میدهد؛ همچنین بیانگر تداوم سنتهای عیلامی پس از پایان شوش در منطقهٔ رامهرمز است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*دوره فرهنگی:* دوره عیلام/ایلام نو
*قدمت:* ۵۳۹-۵۸۵ پیش از میلاد
*محل کشف:* آرامگاه جوبَجی، شهرستان رامهرمز، استان خوزستان
*ابعاد:* قطر: ۶.۹ سانتیمتر
*شماره اثر در موزه ملی ایران:* ۲۶۷۲
این دستبند زرین از یک پلاک مدورِ مرکزی تشکیل شده است که دو رکابِ بیضیشکلِ کوچک در دو سوی آن قرار دارد و بهوسیلهٔ یک لولا، از دو طرف به یک مچبندِ پهن متصل میشود. سراسر این اثر زیبا با ترکیبی از آرایههای ظریفِ طلاکاری و ترصیعِ سنگهای نیمهقیمتی تزیین شده است: یک سنگِ بزرگ در مرکزِ صفحهٔ مدور و هفت سنگِ کوچکتر بر روی رکاب و مچبند. این سنگهای مدور، با مرکزی تیره و حاشیهای روشن، ظاهری شبیه به چشم دارند.
کتیبهای سومری بر روی عقیقِ کار گذاشته شده دیده می شود. وجود این کتیبه از سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد در پشت یکی از سنگها نشان میدهد که این سنگ احتمالاً بهعنوان شیئی آیینی یا کالایی شأنزا، حدود هشتصد سال همچون میراثی گرانبها حفظ شده است؛ سنتی که با توجه به اهمیت مذهبی سنگهای چشمشکل، تا دورههای بابل نو، هخامنشی و اشکانی نیز در منطقه رواج داشته است.
این دستبند، بههمراه آثاری دیگر، در جریان کاوشهای باستانشناسی در آرامگاهی با دو شاهدخت در محوطهٔ جوبجیِ رامهرمز، در استان خوزستان، کشف شده است. در این آرامگاه، دو زن، یکی هفدهساله و دیگری سی تا سیوپنجساله، در دو تابوت مفرغی به شکل وان حمام دفن شده بودند. این دستبند بر مچ دستِ زنِ جوانتر قرار داشته است. هر دو شاهدخت احتمالاً از خانوادهٔ پادشاهیِ محلیِ عیلام نو، یعنی «شوتور نهونته، پسر ایندد»، بودهاند. کشف یافتههای جوبجی چشماندازی نو از دورهٔ عیلام/ایلام نو ارائه میکند و اهمیت منطقهٔ رامهرمز را در تاریخ عیلام/ایلام نشان میدهد؛ همچنین بیانگر تداوم سنتهای عیلامی پس از پایان شوش در منطقهٔ رامهرمز است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۹ خرداد
۹ خرداد
موزه ملی ایران
*سینی مفرغی، نقره، طلا و مسکوب*
*دوره فرهنگی:* سلجوقی
*قدمت:* سدۀ ۶ هجری قمری
سبک خراسان
*اندازه:* قطر: ۳۴سانتی متر؛ بلندا: ۵ سانتی متر
*شماره اثر در موزه ملی ایران:* ۴۸۰۸
سینی لبه دالبری، دور تا دور آن با نقوش تزیینی شبیه به زنجیر تزئین، و با دوایر کوچک به هشت قسمت تقسیم شده است.
نقوش حاشیه؛ شامل کادرهای دایرهای و بیضی شکل، که درون آنها با نقوش هندسی و خطوط بههم گرهخورده و بهصورت یک در میان تزئین شدهاند، داخل دو کادر بیضی شکل در بالا کتیبه «المعز الاشرف الکریم» و در پایین « العالی المولوی الا» روبروی هم، به خط ثلث طلاکوب شده است.
هفت ترنج مدور در مرکز حک شده که نگارۀ انسان چهار زانو نشسته و احتمالاً در حال نواختن ساز در سطح میانی سینی دیده میشود، که درون ترنج مدور مرکزی با لبههای ناصاف که با خطوط درهم پیچیده پُر شده، و با شش ترنج دایره ای هم شکل دیگر احاطه شده است.
در هنر فلزکاری دوره سلجوقی، سبک خراسان یکی از شناختهشدهترین مکاتب در سرزمینهای اسلامی به شمار می آید. در دوره ساسانیان و پیش از اسلام خراسان بزرگ یکی از مراکز عمده فلزکاری بود که پس از اسلام همچنان بر این سنت پابرجای ماند. به همین سبب آثار فلزی ساخته شده ادوار بعدی، در این منطقه شباهت چشمگیری با نمونههای پیش از اسلام دارند.
از ویژگیهای این سبک، حفظ سنتهای پیشین فلزکاری در فرمهای تنگ، کاسه، سینی، پیهسوز و عودسوز، جایگزینی طرحهای کوچک متراکم، قرارگرفتن پیچکها و خط نوشتههایی در تقسیمات مشهور به طرحهای بازوبندی مختص فلزکاری خراسان، جایگاه ویژه خط، به ویژه کوفی، نسخ و ثلث، نمایش انسان در حال نواختن ادوات موسیقی، صور فلکی، نقش حیواناتی مانند خرگوش و پرندگان، استفاده از نقش مایه های پیچکها و برگهای مو، ترصیع و نشاندن مفتولهای طلا و نقره و گاهی مس بر روی ظروف مفرغی و برنجی میتوان نام برد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*دوره فرهنگی:* سلجوقی
*قدمت:* سدۀ ۶ هجری قمری
سبک خراسان
*اندازه:* قطر: ۳۴سانتی متر؛ بلندا: ۵ سانتی متر
*شماره اثر در موزه ملی ایران:* ۴۸۰۸
سینی لبه دالبری، دور تا دور آن با نقوش تزیینی شبیه به زنجیر تزئین، و با دوایر کوچک به هشت قسمت تقسیم شده است.
نقوش حاشیه؛ شامل کادرهای دایرهای و بیضی شکل، که درون آنها با نقوش هندسی و خطوط بههم گرهخورده و بهصورت یک در میان تزئین شدهاند، داخل دو کادر بیضی شکل در بالا کتیبه «المعز الاشرف الکریم» و در پایین « العالی المولوی الا» روبروی هم، به خط ثلث طلاکوب شده است.
هفت ترنج مدور در مرکز حک شده که نگارۀ انسان چهار زانو نشسته و احتمالاً در حال نواختن ساز در سطح میانی سینی دیده میشود، که درون ترنج مدور مرکزی با لبههای ناصاف که با خطوط درهم پیچیده پُر شده، و با شش ترنج دایره ای هم شکل دیگر احاطه شده است.
در هنر فلزکاری دوره سلجوقی، سبک خراسان یکی از شناختهشدهترین مکاتب در سرزمینهای اسلامی به شمار می آید. در دوره ساسانیان و پیش از اسلام خراسان بزرگ یکی از مراکز عمده فلزکاری بود که پس از اسلام همچنان بر این سنت پابرجای ماند. به همین سبب آثار فلزی ساخته شده ادوار بعدی، در این منطقه شباهت چشمگیری با نمونههای پیش از اسلام دارند.
از ویژگیهای این سبک، حفظ سنتهای پیشین فلزکاری در فرمهای تنگ، کاسه، سینی، پیهسوز و عودسوز، جایگزینی طرحهای کوچک متراکم، قرارگرفتن پیچکها و خط نوشتههایی در تقسیمات مشهور به طرحهای بازوبندی مختص فلزکاری خراسان، جایگاه ویژه خط، به ویژه کوفی، نسخ و ثلث، نمایش انسان در حال نواختن ادوات موسیقی، صور فلکی، نقش حیواناتی مانند خرگوش و پرندگان، استفاده از نقش مایه های پیچکها و برگهای مو، ترصیع و نشاندن مفتولهای طلا و نقره و گاهی مس بر روی ظروف مفرغی و برنجی میتوان نام برد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۰ خرداد
۱۰ خرداد
موزه ملی ایران
*سنگ وزنه با کتیبۀ سه زبانه*
*دورۀ فرهنگی:* هخامنشی
*قدمت:* ۴۸۶-۵۲۲ پیش از میلاد
*محل کشف:* تخت جمشید، شهرستان مرودشت، استان فارس
*اندازه:* بلندا: ۲۰.۳ سانتی متر
*شماره کاوش اثر:* PT3 283
*شمارۀ اثر در موزۀ ملی ایران:* ۱۲۲
این اثر، یک سنگ وزنۀ هرمی (زنگولهای) شکل با وزن ۹۹۵۰ گرم از جنس سنگ دیوریت سبز تیره است. بر روی آن، کتیبهای از داریوش یکم به خط میخی و سه زبان پارسی باستان، ایلامی و بابلی نگاشته شده است. این سنگ مطابق واحد وزنی ۱۲۰ «کَرشَه» است. یک «کَرشَه» معادل ۱۰ «شِکِل» و یک «شِکِل» تقریبا معادل ۸.۳ گرم بوده است.
ترجمۀ متن پارسی باستان کتیبه به این شرح است: «۱۲۰ کَرشَه. منم داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورها، شاه روی زمین پسر ویشتاسب، هخامنشی.» متن ایلامی/عیلامی نیز با عبارت «۱۲۰ کَرشَه» آغاز میشود؛ اما روایت بابلی با واحدی میانرودانی و عبارت «۲۰ مینا» آغاز شده است.
این سنگ وزنه در جریان کاوشهای اریش اشمیت در تخت جمشید در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی در اتاق شمارۀ ۳ یاختمان خزانه یافت شد.
اهمیت این اثر در نقش آن برای سازماندهی نظام مالیاتی امپراتوری است. از این وزنههای معیار شاهی احتمالاً برای سنجش دقیق خراجها و هدایای پرداختی ساتراپها (شهربانان) در خزانههای مرکزی استفاده میشده است. داریوش ضمن ابداع استانداردهای نوین پارسی (مانند کَرشَه)، آنها را با شبکۀ اوزان محلی که همچنان در قلمروهای خود کاربرد داشتند، معادلسازی و همسنج کرد. تثبیت این سازمان دقیق خراجگزاری از بارزترین نشانههای قدرت سرزمینی و دیوانی داریوش محسوب میشود.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*دورۀ فرهنگی:* هخامنشی
*قدمت:* ۴۸۶-۵۲۲ پیش از میلاد
*محل کشف:* تخت جمشید، شهرستان مرودشت، استان فارس
*اندازه:* بلندا: ۲۰.۳ سانتی متر
*شماره کاوش اثر:* PT3 283
*شمارۀ اثر در موزۀ ملی ایران:* ۱۲۲
این اثر، یک سنگ وزنۀ هرمی (زنگولهای) شکل با وزن ۹۹۵۰ گرم از جنس سنگ دیوریت سبز تیره است. بر روی آن، کتیبهای از داریوش یکم به خط میخی و سه زبان پارسی باستان، ایلامی و بابلی نگاشته شده است. این سنگ مطابق واحد وزنی ۱۲۰ «کَرشَه» است. یک «کَرشَه» معادل ۱۰ «شِکِل» و یک «شِکِل» تقریبا معادل ۸.۳ گرم بوده است.
ترجمۀ متن پارسی باستان کتیبه به این شرح است: «۱۲۰ کَرشَه. منم داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورها، شاه روی زمین پسر ویشتاسب، هخامنشی.» متن ایلامی/عیلامی نیز با عبارت «۱۲۰ کَرشَه» آغاز میشود؛ اما روایت بابلی با واحدی میانرودانی و عبارت «۲۰ مینا» آغاز شده است.
این سنگ وزنه در جریان کاوشهای اریش اشمیت در تخت جمشید در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی در اتاق شمارۀ ۳ یاختمان خزانه یافت شد.
اهمیت این اثر در نقش آن برای سازماندهی نظام مالیاتی امپراتوری است. از این وزنههای معیار شاهی احتمالاً برای سنجش دقیق خراجها و هدایای پرداختی ساتراپها (شهربانان) در خزانههای مرکزی استفاده میشده است. داریوش ضمن ابداع استانداردهای نوین پارسی (مانند کَرشَه)، آنها را با شبکۀ اوزان محلی که همچنان در قلمروهای خود کاربرد داشتند، معادلسازی و همسنج کرد. تثبیت این سازمان دقیق خراجگزاری از بارزترین نشانههای قدرت سرزمینی و دیوانی داریوش محسوب میشود.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۱ خرداد
۱۱ خرداد
موزه ملی ایران
موزۀ ملّی ایران ضمن شادباش میلاد با سعادت امام علی النقی الهادی (ع)، قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی و دعای صلوات بر معصومین (ع) را به دوستداران معرفی میکند.
*قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی*
*محل بافت:* تبریز
*دورۀ فرهنگی:* دورۀ صفوی
*قدمت:* سدۀ یازدهم هجریقمری
*اندازه:* درازا: ۱۴۵ سانتیمتر پهنا: ۱۰۲ سانتیمتر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران:* ۳۴۰۵
قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی یک اثر شاخص از دست بافتههای سدۀ یازدهم ه.ق، که در تالار صفوی موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران، نگهداری میشود.
تار و پود و پرز این قالیچه از جنس پشم است و با روش گره فارسی بافته شده، بالا و پایین آن ریشه دارد. زمینۀ قالیچه سبز سیر و دارای سه حاشیه و چهار کتیبه است.
حاشیهها به ترتیب از بیرون به داخل شامل: حاشیه بیرونی باریک و دارای زمینه قرمز و با نقوش گل و شکوفه به رنگهای قرمز و آبی و سیاه تزیین شده است، در حاشیه میانی از پهنای بیشتری برخوردار بوده و به خط ثلث و به رنگ قهوهای بر زمینه نخودی رنگ با تزیین گیاهی قهوهای کم رنگ دعای صلوات بر چهارده معصوم(ع) بافته شده است.
حاشیه داخلی این قالیچه، در زمینۀ قرمز آیۀ ۲۵۵ سورۀ مبارکه بقره به خط ثلث و به رنگ نخودی بافته شده است: (الله لا إله إلا هو ... مَن ذَا الَّذِى ... العظيم)
بخش اصلی این بافته طرح سجادهای یا محرابی دالبری است. داخل حاشیه دور این طرح به خط نستعلیق قهوهای رنگ آیات ۴۰ و ۴۱ سورۀ مبارکه ابراهیم (ع) با مضمون دعای حضرت ابراهیم خلیل (ع) بافته شده است: (رَبِّ اجعلني مقيم الصَّلوةَ وَ مِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَ تَقَبَّلْ دُعَاءِ رَبَّنَا اغْفِرْ لي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَومَ يَقومُ الحِساب، بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحمين)
در قسمت درونی طرح محراب در زمینه سبز سیر داخل ترنج کوچک به خط ثلث و به رنگ نخودی در زمینه قرمز ذکر سجده نماز بافته شده است: (سُبحانَ رَبِّيَ الأعْلَى وَ بِحَمْدِهِ)
در بالا و پایین این ترنج دو سرترنج قرمز رنگ طراحی شده است. در قسمت پایین طرح محرابی در زمینۀ سبز تیره نقوش گل و برگهای اسلیمی به رنگهای قرمز ،زرد، صورتی، نخودی و آبی بافته شده است پائین حاشیه میانی با نقوش گُل و برگ و اسلیمی ماری تزیین شده است.
طرح سجادهای این قالیچه و نحوه طراحی آن خاص است زیرا به علت احترام به متن آیات قرآنی و اسامی مقدس معصومين (ع) در قسمت پایین قالیچه که محل ایستادن و نشستن نمازگزار است کتیبهها طراحی و بافته نشده و بهجای آن با نقوش گُل و برگ و اسلیمی تزیین شده است. تنها در سمت راست و چپ و بالای قالیچه کتیبههای مقدس طراحی و بافته شده است.
این اثر با ارزش و منحصر بفرد دورۀ صفوی همۀ معیارهای ثبت را دارا بوده و در تاریخ ۱۳۹۹/۶/۱۶ به شمارۀ ۱۹۳۱ در فهرست آثار ملّی منقول به ثبت رسیده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
*قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی*
*محل بافت:* تبریز
*دورۀ فرهنگی:* دورۀ صفوی
*قدمت:* سدۀ یازدهم هجریقمری
*اندازه:* درازا: ۱۴۵ سانتیمتر پهنا: ۱۰۲ سانتیمتر
*شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران:* ۳۴۰۵
قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی یک اثر شاخص از دست بافتههای سدۀ یازدهم ه.ق، که در تالار صفوی موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران، نگهداری میشود.
تار و پود و پرز این قالیچه از جنس پشم است و با روش گره فارسی بافته شده، بالا و پایین آن ریشه دارد. زمینۀ قالیچه سبز سیر و دارای سه حاشیه و چهار کتیبه است.
حاشیهها به ترتیب از بیرون به داخل شامل: حاشیه بیرونی باریک و دارای زمینه قرمز و با نقوش گل و شکوفه به رنگهای قرمز و آبی و سیاه تزیین شده است، در حاشیه میانی از پهنای بیشتری برخوردار بوده و به خط ثلث و به رنگ قهوهای بر زمینه نخودی رنگ با تزیین گیاهی قهوهای کم رنگ دعای صلوات بر چهارده معصوم(ع) بافته شده است.
حاشیه داخلی این قالیچه، در زمینۀ قرمز آیۀ ۲۵۵ سورۀ مبارکه بقره به خط ثلث و به رنگ نخودی بافته شده است: (الله لا إله إلا هو ... مَن ذَا الَّذِى ... العظيم)
بخش اصلی این بافته طرح سجادهای یا محرابی دالبری است. داخل حاشیه دور این طرح به خط نستعلیق قهوهای رنگ آیات ۴۰ و ۴۱ سورۀ مبارکه ابراهیم (ع) با مضمون دعای حضرت ابراهیم خلیل (ع) بافته شده است: (رَبِّ اجعلني مقيم الصَّلوةَ وَ مِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَ تَقَبَّلْ دُعَاءِ رَبَّنَا اغْفِرْ لي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَومَ يَقومُ الحِساب، بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحمين)
در قسمت درونی طرح محراب در زمینه سبز سیر داخل ترنج کوچک به خط ثلث و به رنگ نخودی در زمینه قرمز ذکر سجده نماز بافته شده است: (سُبحانَ رَبِّيَ الأعْلَى وَ بِحَمْدِهِ)
در بالا و پایین این ترنج دو سرترنج قرمز رنگ طراحی شده است. در قسمت پایین طرح محرابی در زمینۀ سبز تیره نقوش گل و برگهای اسلیمی به رنگهای قرمز ،زرد، صورتی، نخودی و آبی بافته شده است پائین حاشیه میانی با نقوش گُل و برگ و اسلیمی ماری تزیین شده است.
طرح سجادهای این قالیچه و نحوه طراحی آن خاص است زیرا به علت احترام به متن آیات قرآنی و اسامی مقدس معصومين (ع) در قسمت پایین قالیچه که محل ایستادن و نشستن نمازگزار است کتیبهها طراحی و بافته نشده و بهجای آن با نقوش گُل و برگ و اسلیمی تزیین شده است. تنها در سمت راست و چپ و بالای قالیچه کتیبههای مقدس طراحی و بافته شده است.
این اثر با ارزش و منحصر بفرد دورۀ صفوی همۀ معیارهای ثبت را دارا بوده و در تاریخ ۱۳۹۹/۶/۱۶ به شمارۀ ۱۹۳۱ در فهرست آثار ملّی منقول به ثبت رسیده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۲ خرداد
۱۲ خرداد
موزه ملی ایران
تعویذ سنگی مصری موسوم به کیپوس حوروس
دوره فرهنگی: از سلسله ۲۶ (سائیت) تا هخامنشی
قدمت: حدود ۶۰۰-۳۵۰ پیشازمیلاد
محل کشف: محوطه شوش، شهرستان شوش، استان خوزستان
اندازه: بلندا: ۹۱ میلیمتر
شماره اثر در موزه ملی ایران: ۱۰۳
این اثر، قطعهای از یک لوح سنگی سیاهرنگ است که بخش فوقانی آن به شکل قوسی ساخته شده و قسمت پایینی آن شکسته و از میان رفته است. نقوش روی این اثر در چند ردیف ارائه شدهاند. در رأس قوس، خورشید بالدار «بِهدِت» قرار دارد. در زیر آن، ردیفی متشکل از هفت ایزد مومیاییشده و نشسته حجاریشده است که شمایل میانی آن، به احتمال زیاد نشانگر ایزد «حوروس» منطقه «حبنو» است. این ردیف بوسیلۀ تیغهای بلند از تاج ایزد بِس از قسمت زیرین لوح جدا میشود. پیکره ایزد بِس با سری تقریباً مدور، گوشهایی بزرگ، گونههای گوشتالو و برجسته، و نیز سبیل و ریشی با دستههای موی مواج در مرکز لوح به تصویر درآمده است. در دو سوی چهره او، چند نقش کندهکاریشده مشاهده میشود که همگی رو به سوی وی دارند. بخش پایینی و مفقود لوح احتمالاً شامل تصویر ایزد «حوروس کودک» به حالت ایستاده و از روبهرو، بر فراز تمساحها بوده است. او در دستان خود خزندگان یا شیری را مهار کرده است. ماسک ایزد «بِس» در مرکز لوح، در اصل بر فراز سر حوروس کودک قرار داشته است.
بر سطح پشت لوح، نقوش کنده در چهار ردیف افقی و چند رج عمودی از نگارههای هیروگلیف به چشم میخورند. بخش زیر قوس، نقش ایزد «آمون - رع حورآختی» در شکل قوچی چهار سر حک شده که در دو سوی او، دو بابون ستایشگر قرار دارند. در بخش میانی این سطح نیز سه ردیف از پیکرههای ایزدی ترسیم شدهاند که همگی به سمت راست مینگرند. بخش پایین مزین به دوازده ستون نبشتۀ هیروگلیف بوده است. بر روی لبه لوح نیز با نبشتهای به خط هیروگلیف و با مضامین دعایی و جادویی حک شده است.
مصریان باستان بر این عقیده بودند که حوروس کودک (حارپوکراتس) به کمک پارهای اوراد در برابر موجودات موذی، بخصوص مار، عقرب و تمساح محفوظ میماند. بنابراین آنان نوعی تعویذ به شکل سنگافراشته به نام کیپوس ساختند و به کمک اوراد و نقوشی که روی آنها نقر شده بود افراد را محافظت میکردند. بنا به اندازه و شکل، کیپوسها را در معابد یا منزل شخصی قرار میدادند. همچنین نمونههای کوچکتری وجود دارد که سوراخ داشتند و از گردن میآویختند، مانند شی حاضر که احتمالاً در جیب لباس یا کیسهای همراه فرد حمل میشده است. منابع هخامنشی، از کتیبۀ داریوش در کاخ آپادانای شوش گرفته تا گزارشهای هرودوت، حاکی از حضور پررنگ سپاهیان، صنعتگران و متخصصان مصری در شوش هستند. از این رو، مالک این کیپوس بهاحتمال یک پیک، سرباز یا پیشهور مصری بوده که در چارچوب شبکههای گستردۀ شاهنشاهی به شوش سفر کرده و با خود باورها و اشیاء آیینیاش را آورده است. این اثر به همراه شمار زیاد آثار مصری در گوشه و کنار شاهنشاهی را میتوان شاهدی بر ارتباط گسترده بین جوامع خاورنزدیک در این دوره در نظر گرفت.
این کیپوس در کاوشهای هیأت فرانسوی (رولان دومکنم) در شوش به سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹ خورشیدی) میلادی احتمالاً در محدودۀ موسوم به دونژن کشف شد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
دوره فرهنگی: از سلسله ۲۶ (سائیت) تا هخامنشی
قدمت: حدود ۶۰۰-۳۵۰ پیشازمیلاد
محل کشف: محوطه شوش، شهرستان شوش، استان خوزستان
اندازه: بلندا: ۹۱ میلیمتر
شماره اثر در موزه ملی ایران: ۱۰۳
این اثر، قطعهای از یک لوح سنگی سیاهرنگ است که بخش فوقانی آن به شکل قوسی ساخته شده و قسمت پایینی آن شکسته و از میان رفته است. نقوش روی این اثر در چند ردیف ارائه شدهاند. در رأس قوس، خورشید بالدار «بِهدِت» قرار دارد. در زیر آن، ردیفی متشکل از هفت ایزد مومیاییشده و نشسته حجاریشده است که شمایل میانی آن، به احتمال زیاد نشانگر ایزد «حوروس» منطقه «حبنو» است. این ردیف بوسیلۀ تیغهای بلند از تاج ایزد بِس از قسمت زیرین لوح جدا میشود. پیکره ایزد بِس با سری تقریباً مدور، گوشهایی بزرگ، گونههای گوشتالو و برجسته، و نیز سبیل و ریشی با دستههای موی مواج در مرکز لوح به تصویر درآمده است. در دو سوی چهره او، چند نقش کندهکاریشده مشاهده میشود که همگی رو به سوی وی دارند. بخش پایینی و مفقود لوح احتمالاً شامل تصویر ایزد «حوروس کودک» به حالت ایستاده و از روبهرو، بر فراز تمساحها بوده است. او در دستان خود خزندگان یا شیری را مهار کرده است. ماسک ایزد «بِس» در مرکز لوح، در اصل بر فراز سر حوروس کودک قرار داشته است.
بر سطح پشت لوح، نقوش کنده در چهار ردیف افقی و چند رج عمودی از نگارههای هیروگلیف به چشم میخورند. بخش زیر قوس، نقش ایزد «آمون - رع حورآختی» در شکل قوچی چهار سر حک شده که در دو سوی او، دو بابون ستایشگر قرار دارند. در بخش میانی این سطح نیز سه ردیف از پیکرههای ایزدی ترسیم شدهاند که همگی به سمت راست مینگرند. بخش پایین مزین به دوازده ستون نبشتۀ هیروگلیف بوده است. بر روی لبه لوح نیز با نبشتهای به خط هیروگلیف و با مضامین دعایی و جادویی حک شده است.
مصریان باستان بر این عقیده بودند که حوروس کودک (حارپوکراتس) به کمک پارهای اوراد در برابر موجودات موذی، بخصوص مار، عقرب و تمساح محفوظ میماند. بنابراین آنان نوعی تعویذ به شکل سنگافراشته به نام کیپوس ساختند و به کمک اوراد و نقوشی که روی آنها نقر شده بود افراد را محافظت میکردند. بنا به اندازه و شکل، کیپوسها را در معابد یا منزل شخصی قرار میدادند. همچنین نمونههای کوچکتری وجود دارد که سوراخ داشتند و از گردن میآویختند، مانند شی حاضر که احتمالاً در جیب لباس یا کیسهای همراه فرد حمل میشده است. منابع هخامنشی، از کتیبۀ داریوش در کاخ آپادانای شوش گرفته تا گزارشهای هرودوت، حاکی از حضور پررنگ سپاهیان، صنعتگران و متخصصان مصری در شوش هستند. از این رو، مالک این کیپوس بهاحتمال یک پیک، سرباز یا پیشهور مصری بوده که در چارچوب شبکههای گستردۀ شاهنشاهی به شوش سفر کرده و با خود باورها و اشیاء آیینیاش را آورده است. این اثر به همراه شمار زیاد آثار مصری در گوشه و کنار شاهنشاهی را میتوان شاهدی بر ارتباط گسترده بین جوامع خاورنزدیک در این دوره در نظر گرفت.
این کیپوس در کاوشهای هیأت فرانسوی (رولان دومکنم) در شوش به سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹ خورشیدی) میلادی احتمالاً در محدودۀ موسوم به دونژن کشف شد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۳ خرداد
۱۳ خرداد
موزه ملی ایران
پیکره سنگی نیایشگر الیمایی
دوره فرهنگی: اشکانی/ الیمایی
قدمت: حدود ۵۰-۲۰۰میلادی
محل کشف: کلهگه زرین، مسجد سلیمان، استان خوزستان
اندازه: بلندا: ۵۲.۷ سانتیمتر
شماره اثر در موزه ملی ایران: ۵۳۸۱
این اثر قطعهای از یک مجسمه آهکی است که پیکرهای مردانه با مدل موی کوتاه و مجعد با چشمانی بزرگ، بینی بلند و نوکتیز، ریش و سبیل، گردن و گوشهای کاملاً آشکار را نشان میدهد. دست راست پیکره با کف دست باز، بالا آورده شده است؛ دست چپ نیز با یک برگ یا عنصر گیاهی در امتداد بدن قرار دارد. این گیاه در جهان پارتی چندان نادر نیست و اغلب در دستان نیایشگران، برگ نخل یا شاخه درختان دیگری مانند آن دیده میشود. مجسمه یک تونیک یقهگرد با آستین بلند و کمربند، احتمالاً تا زانو به تن دارد که پوشش شاخص فرهنگ الیمایی بهشمار میرود. یک تکه پارچه بلند و تابیده شده (احتمالاً یک حمایل یا شال)، از جلو و پشت بر شانه و سمت چپ سینه قرار گرفته است. یک کمربند ساده دور کمر بسته شده و یک شیء مستطیلشکل احتمالاً نوعی کلید در یک صفحه قفل به کمربند بسته شده است. چینهای لباس با خطوط عمودی موازی آرایش یافته که در زیر کمر به صورت u و v شکل، مطابق با آناتومی بدن ظاهر میشوند. زانوها و قسمتهای پایینی پای مجسمه یافت نشدهاند، اما دو سوراخ کوچک با آثاری از دو میله آهنی در زیر لباس آن وجود دارد که نشان میدهد پاها جداگانه ساخته شده و به کمک میلههای آهنی به قسمت بالاتنه متصل بودند. اگرچه پاها وجود ندارند، میتوان فرض کرد که این پیکره زیر پیراهن کمربنددار خود، یک شلوار بلند به سبک دوره اشکانی به پا داشته است.
این تندیس در زمان عملیات شرکت نفت ایران همراه با تعدادی سکههای سلوکی و پارتی کشف شده است. مانند بسیاری از مجسمهها و نقشبرجستههای الیمایی، این پیکره، یک عبادتکننده را نشان میدهد که با دست راست بالا آمده با کف دست باز، حالتی آشنا در هنر اواخر دوره اشکانی است و به احتمال میتواند شاهدی بر وجود معبدی در این محل باشد. احتمالاً این تندیس در یک کارگاه الیمایی، شبیه همان کارگاههایی ساخته شده که تندیسهای یافتشده در بردنشانده و مسجد سلیمان در آنها ساخته شدند.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
دوره فرهنگی: اشکانی/ الیمایی
قدمت: حدود ۵۰-۲۰۰میلادی
محل کشف: کلهگه زرین، مسجد سلیمان، استان خوزستان
اندازه: بلندا: ۵۲.۷ سانتیمتر
شماره اثر در موزه ملی ایران: ۵۳۸۱
این اثر قطعهای از یک مجسمه آهکی است که پیکرهای مردانه با مدل موی کوتاه و مجعد با چشمانی بزرگ، بینی بلند و نوکتیز، ریش و سبیل، گردن و گوشهای کاملاً آشکار را نشان میدهد. دست راست پیکره با کف دست باز، بالا آورده شده است؛ دست چپ نیز با یک برگ یا عنصر گیاهی در امتداد بدن قرار دارد. این گیاه در جهان پارتی چندان نادر نیست و اغلب در دستان نیایشگران، برگ نخل یا شاخه درختان دیگری مانند آن دیده میشود. مجسمه یک تونیک یقهگرد با آستین بلند و کمربند، احتمالاً تا زانو به تن دارد که پوشش شاخص فرهنگ الیمایی بهشمار میرود. یک تکه پارچه بلند و تابیده شده (احتمالاً یک حمایل یا شال)، از جلو و پشت بر شانه و سمت چپ سینه قرار گرفته است. یک کمربند ساده دور کمر بسته شده و یک شیء مستطیلشکل احتمالاً نوعی کلید در یک صفحه قفل به کمربند بسته شده است. چینهای لباس با خطوط عمودی موازی آرایش یافته که در زیر کمر به صورت u و v شکل، مطابق با آناتومی بدن ظاهر میشوند. زانوها و قسمتهای پایینی پای مجسمه یافت نشدهاند، اما دو سوراخ کوچک با آثاری از دو میله آهنی در زیر لباس آن وجود دارد که نشان میدهد پاها جداگانه ساخته شده و به کمک میلههای آهنی به قسمت بالاتنه متصل بودند. اگرچه پاها وجود ندارند، میتوان فرض کرد که این پیکره زیر پیراهن کمربنددار خود، یک شلوار بلند به سبک دوره اشکانی به پا داشته است.
این تندیس در زمان عملیات شرکت نفت ایران همراه با تعدادی سکههای سلوکی و پارتی کشف شده است. مانند بسیاری از مجسمهها و نقشبرجستههای الیمایی، این پیکره، یک عبادتکننده را نشان میدهد که با دست راست بالا آمده با کف دست باز، حالتی آشنا در هنر اواخر دوره اشکانی است و به احتمال میتواند شاهدی بر وجود معبدی در این محل باشد. احتمالاً این تندیس در یک کارگاه الیمایی، شبیه همان کارگاههایی ساخته شده که تندیسهای یافتشده در بردنشانده و مسجد سلیمان در آنها ساخته شدند.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۳ خرداد
۱۳ خرداد
موزه ملی ایران
موزهی ملّی ایران ضمن شادباش عید سعید غدیر، «قابآینهی منقوش به شمایل منسوب به امام علی (ع)» را به دوستداران موزه معرفی میکند.
قاب آیینۀ پایه دار فولادی طلاکوب با نقاشی شمایل منسوب به امام علی (ع)
دورۀ فرهنگی: دورۀ قاجار
قدمت: ۱۲۹۱ هجریقمری
اندازه: بلندی ۵۰ سانتیمتر
شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۲۱۸۸۰
قاب آیینه فولاد طلاکوب، با صفحه مدور، لبه دالبری و متشکل از ۱۸ نیمدایرۀ متحرک، با پایه بلند، آیینه دارای لولا، قفل و بست و درپوش مشبک بهشکل دایره است.
فضای داخلی دالبرهای اطراف آیینه با نقوش اسلیمی گیاهی طلاکوب و تزئین شده است، داخل قاب، مزین به شمایل منسوب به حضرت علی (ع) بر زمینه سفید، حاشیه مُذهب به همراه دو ترنج با سرترنج مشبککاری در طرفین آن.
همچنین داخل دایره مشبک میانی، کتیبهای بهخط نستعلیق، عبارت «ناصرالدین شاه قاجار خلدالله ملکه السلطان بنالسلطان بنالخاقان بنالخاقان عمل محمد ابراهیم سنه ۱۲۹۰»، بر روی در، بر زمینۀ مشبک، دورتادور آیات ۵۱ و ۵۲ سورۀ مبارکه قلم و سال ساخت آن، به خط نستعلیق دیده می شود.
درون ترنجی کشیده بازویی و مستطیل شکل بر زمینۀ طلا چنین نوشته شده است؛ «وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ» «كَفَرُواْ لَيُزلِقُونَكَ» «بِأَبصَرِهِم لَمَّا» «سَمِعُواْ ٱلذِّكرَ» «وَيَقُولُونَ إِنَّهُ»ۥ لَمَجنُون وَمَا» «هُوَ إِلَّا ذِكر» «لِّلعَلَمِينَ فی ۱۲۹۱».
روی پایه آینه داخل چهار ترنج هشتپَر به خط نستعلیق اشعاری از سعدی بدین مضمون حک شده؛
غرض نقشیست کز ما بازماند
که هستی را نمیبینیم بقایی
مگر صاحبدلی روزی برحمت
کند در حق درویشان دعایی
هنرمند حدفاصل بین ابیات را با ظرافت و با استفاده از نقوش اسلیمی تزیین کرده است.
پایه بهوسیلۀ پیچ بیضی شکل با نقوش اسلیمی از پشت صفحۀ آیینه را به پایه متصل کرده است.
پشت صفحۀ اصلی آیینه، در چهار ترنج هشتپر، به خط نستعلیق، چهار جملۀ دعایی بدین شرح نوشته شده؛ «یا قاضیالحاجات» «یا رفیع الدرجات» «یا کافی المهمات» «یا دافع البلیات» و در دایرۀ میانی « يامجيب الدعوات» مزین شده است.
در داخل آیینه نیز در دو سوی شمایل و داخل ترنجها «لافتی الاعلی»«لاسیف الاذوالفقار» نگاشته شده است. شخصیت اصلی نقاشی، بر زمین نشسته و دستهایش بهصورت ضربدری شمشیری را گرفته، صورتش دارای ریش پرپشت و کلاه قرمز بر سر دارد که دستاری سفید سر و گردن وی را پوشانده است. یک نوار تذهیب شده دورتادور شمایل را فرا گرفته است. تلفیقِ هوشمندانهی سبک نگارگری قاجاری با مفاهیم قدسی در این قابآینه، نشانگر جایگاه والای ارادت به ساحت حضرت علی (ع) در فرهنگ بصری این دوره است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
قاب آیینۀ پایه دار فولادی طلاکوب با نقاشی شمایل منسوب به امام علی (ع)
دورۀ فرهنگی: دورۀ قاجار
قدمت: ۱۲۹۱ هجریقمری
اندازه: بلندی ۵۰ سانتیمتر
شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۲۱۸۸۰
قاب آیینه فولاد طلاکوب، با صفحه مدور، لبه دالبری و متشکل از ۱۸ نیمدایرۀ متحرک، با پایه بلند، آیینه دارای لولا، قفل و بست و درپوش مشبک بهشکل دایره است.
فضای داخلی دالبرهای اطراف آیینه با نقوش اسلیمی گیاهی طلاکوب و تزئین شده است، داخل قاب، مزین به شمایل منسوب به حضرت علی (ع) بر زمینه سفید، حاشیه مُذهب به همراه دو ترنج با سرترنج مشبککاری در طرفین آن.
همچنین داخل دایره مشبک میانی، کتیبهای بهخط نستعلیق، عبارت «ناصرالدین شاه قاجار خلدالله ملکه السلطان بنالسلطان بنالخاقان بنالخاقان عمل محمد ابراهیم سنه ۱۲۹۰»، بر روی در، بر زمینۀ مشبک، دورتادور آیات ۵۱ و ۵۲ سورۀ مبارکه قلم و سال ساخت آن، به خط نستعلیق دیده می شود.
درون ترنجی کشیده بازویی و مستطیل شکل بر زمینۀ طلا چنین نوشته شده است؛ «وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ» «كَفَرُواْ لَيُزلِقُونَكَ» «بِأَبصَرِهِم لَمَّا» «سَمِعُواْ ٱلذِّكرَ» «وَيَقُولُونَ إِنَّهُ»ۥ لَمَجنُون وَمَا» «هُوَ إِلَّا ذِكر» «لِّلعَلَمِينَ فی ۱۲۹۱».
روی پایه آینه داخل چهار ترنج هشتپَر به خط نستعلیق اشعاری از سعدی بدین مضمون حک شده؛
غرض نقشیست کز ما بازماند
که هستی را نمیبینیم بقایی
مگر صاحبدلی روزی برحمت
کند در حق درویشان دعایی
هنرمند حدفاصل بین ابیات را با ظرافت و با استفاده از نقوش اسلیمی تزیین کرده است.
پایه بهوسیلۀ پیچ بیضی شکل با نقوش اسلیمی از پشت صفحۀ آیینه را به پایه متصل کرده است.
پشت صفحۀ اصلی آیینه، در چهار ترنج هشتپر، به خط نستعلیق، چهار جملۀ دعایی بدین شرح نوشته شده؛ «یا قاضیالحاجات» «یا رفیع الدرجات» «یا کافی المهمات» «یا دافع البلیات» و در دایرۀ میانی « يامجيب الدعوات» مزین شده است.
در داخل آیینه نیز در دو سوی شمایل و داخل ترنجها «لافتی الاعلی»«لاسیف الاذوالفقار» نگاشته شده است. شخصیت اصلی نقاشی، بر زمین نشسته و دستهایش بهصورت ضربدری شمشیری را گرفته، صورتش دارای ریش پرپشت و کلاه قرمز بر سر دارد که دستاری سفید سر و گردن وی را پوشانده است. یک نوار تذهیب شده دورتادور شمایل را فرا گرفته است. تلفیقِ هوشمندانهی سبک نگارگری قاجاری با مفاهیم قدسی در این قابآینه، نشانگر جایگاه والای ارادت به ساحت حضرت علی (ع) در فرهنگ بصری این دوره است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۵ خرداد
۱۵ خرداد
موزه ملی ایران
*بخشی از گچبری ستون*
دوره فرهنگی: ساسانی
قدمت: اواخر سده پنجم یا اوایل سده ششم میلادی (حدود ۴۹۹–۵۳۱ میلادی)
محل کشف: کاخ تپهحصار، شهرستان دامغان، استان سمنان
اندازه: ۱۳۰ × ۱۶۷ سانتیمتر
شماره کاوش اثر: H 1392
شماره اثر در موزه ملی ایران: ۶۰۹
در کاخ ساسانی تپهحصار، تالاری ستوندار کشف شد که در آن، بخش پایینی ستونها تا ارتفاع حدود ۲۵ سانتیمتر دارای نوار سادهای از گچبری بود و بخش بالاتر با پوششی از تزئینات گچبری زیبا، عمدتاً با نقوش گیاهی و هندسی، آراسته شده بود. آثار برجایمانده نشان میدهند که این تزئینات تا ارتفاع ۲ تا ۳ متر و بر ستونهایی با قطر میانگین ۱۷۵ سانتیمتر ادامه داشته است. این تالار دارای سه جفت ستون آزاد و یک جفت نیمستون بوده و به نظر میرسد تزئینات هر جفت ستون و نیمستون نیز مشابه یکدیگر بودهاند. ردیف نخست ستونها با تزئینات چلیپایی، ردیف دوم با لوزیهای تزئیندار، ردیف سوم با نقش نخل در قاببندی مدور، و ردیف چهارم بدون تزئین رها شده بود. نمونهای از یکی از این پوششهای تزئینی، از ردیف سوم ستونهای تالار ستوندار، با الگوی تکرارشوندهای از واحدهای مدور برگ نخل و آرایههای مختلف بینابینی، در این اثر دیده میشود.
در این کاخ، سطح دیوارها، طاقها و ستونها بهطور گسترده با تزئینات گچبری آراسته شده بود؛ امری که از شاخصههای اصلی معماری ساسانی در کاخها، بناهای آیینی و مذهبی به شمار میرود. این مجموعه شاهانه را میتوان یکی از مهمترین شواهد حضور قباد در شمالشرق ایران دانست؛ مجموعهای که نمونههای درخشانی از معماری و تزئینات معماری دوره ساسانی را در خود جای داده است. کاوشگر این محوطه، با استناد به سکهای از قباد یکم که در کف ایوان بزرگ و در فاصله میان دو ستون یافت شده، این مجموعه را به روزگار قباد یکم منسوب کرده است.
این قاب گچبری از تالار ستوندار کاخ تپهحصار دامغان، در جریان کاوشهای موزه دانشگاه و موزه هنر پنسیلوانیا در سالهای ۱۹۳۱–۱۹۳۲ میلادی (۱۳۱۰–۱۳۱۱ خورشیدی) و زیر نظر اریش اشمیت کشف شد. نقشمایههای گچبری ساسانی، همانند حجاریهای دوره هخامنشی، از شاهکارهای هنر ایران باستان به شمار میروند.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
دوره فرهنگی: ساسانی
قدمت: اواخر سده پنجم یا اوایل سده ششم میلادی (حدود ۴۹۹–۵۳۱ میلادی)
محل کشف: کاخ تپهحصار، شهرستان دامغان، استان سمنان
اندازه: ۱۳۰ × ۱۶۷ سانتیمتر
شماره کاوش اثر: H 1392
شماره اثر در موزه ملی ایران: ۶۰۹
در کاخ ساسانی تپهحصار، تالاری ستوندار کشف شد که در آن، بخش پایینی ستونها تا ارتفاع حدود ۲۵ سانتیمتر دارای نوار سادهای از گچبری بود و بخش بالاتر با پوششی از تزئینات گچبری زیبا، عمدتاً با نقوش گیاهی و هندسی، آراسته شده بود. آثار برجایمانده نشان میدهند که این تزئینات تا ارتفاع ۲ تا ۳ متر و بر ستونهایی با قطر میانگین ۱۷۵ سانتیمتر ادامه داشته است. این تالار دارای سه جفت ستون آزاد و یک جفت نیمستون بوده و به نظر میرسد تزئینات هر جفت ستون و نیمستون نیز مشابه یکدیگر بودهاند. ردیف نخست ستونها با تزئینات چلیپایی، ردیف دوم با لوزیهای تزئیندار، ردیف سوم با نقش نخل در قاببندی مدور، و ردیف چهارم بدون تزئین رها شده بود. نمونهای از یکی از این پوششهای تزئینی، از ردیف سوم ستونهای تالار ستوندار، با الگوی تکرارشوندهای از واحدهای مدور برگ نخل و آرایههای مختلف بینابینی، در این اثر دیده میشود.
در این کاخ، سطح دیوارها، طاقها و ستونها بهطور گسترده با تزئینات گچبری آراسته شده بود؛ امری که از شاخصههای اصلی معماری ساسانی در کاخها، بناهای آیینی و مذهبی به شمار میرود. این مجموعه شاهانه را میتوان یکی از مهمترین شواهد حضور قباد در شمالشرق ایران دانست؛ مجموعهای که نمونههای درخشانی از معماری و تزئینات معماری دوره ساسانی را در خود جای داده است. کاوشگر این محوطه، با استناد به سکهای از قباد یکم که در کف ایوان بزرگ و در فاصله میان دو ستون یافت شده، این مجموعه را به روزگار قباد یکم منسوب کرده است.
این قاب گچبری از تالار ستوندار کاخ تپهحصار دامغان، در جریان کاوشهای موزه دانشگاه و موزه هنر پنسیلوانیا در سالهای ۱۹۳۱–۱۹۳۲ میلادی (۱۳۱۰–۱۳۱۱ خورشیدی) و زیر نظر اریش اشمیت کشف شد. نقشمایههای گچبری ساسانی، همانند حجاریهای دوره هخامنشی، از شاهکارهای هنر ایران باستان به شمار میروند.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA۱۶ خرداد
۱۶ خرداد
موزه ملی ایران
*بشقاب سفالی با نقش نخل*
دورۀ فرهنگی: سامانی
قدمت: سده های سوم و چهارم هجری قمری
محل کشف: شوش، استان خوزستان
اندازه: قطردهانه: ۲۴.۵ سانتیمتر، بلندا: ۵.۲ سانتیمتر
شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۳۰۷۱
این بشقاب بر روی سه پایۀ کوچک قرار گرفته و با نقش نخل و به رنگ آبی کبالت با لعاب سفید شفاف قلع در پشت و رو، تزئین شده است.
تزئینات این بشقاب عبارت است از یک نخل در وسط ظرف و یک ردیف نقوش شاخه ای در امتداد لبۀ پهن ظرف که به تناوب در میان آنها نقطه های تو پر دیده می شود.
در سطح زیر نخل، نماد بسیار کهن باروری شامل داس و یک وسیلۀ درو نقش شده است، این صحنه نشان دهندۀ استراحتی پس از تلاش در مزرعه و نگاهی به داستان کهن کشاورزی است.
آرایه درخت نخل کمابیش تجریدی شده، را می توان بر روی نمونه های دیگر این نوع سفال نیز مشاهده کرد. نمونههای دیگری از این نقشمایه در مکان های دیگری از جمله نیشابور و بهویژه در سبزپوشان، تپه مدرسه و تپه قنات کشف شده اند که بیانگر ارتباط گسترده غرب تا شرق در قلمرو ایران فرهنگی است.
علاوه بر این استفاده از لعاب های سربی با درصد معینی قلع بطور معمول با هدف دوگانۀ شفاف کردن لعاب در صورت بیرنگ بودن آن و یا سفید کردن لعاب صورت می گرفته است. این سنت در میان سفالگران ایران، مصر و میانرودان در آن دوره رایج بوده است.
در مورد بکارگیری لعاب سفید شفاف در ایران، پژوهشگران معتقداند که نخستین بار در دورۀ هخامنشیان از این شیوه برای تزئین سفالها استفاده شد و سپس در دورۀ اشکانی نیز این سنت ادامه داشت و پس از یک دوره فترت در دورۀ ساسانی، دگربار در دوران اسلامی در هنر سفالگری مشاهده میشود.
این اثر با ارزش در تالار صدر اسلام موزۀ باستان شناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران نگهداری میشود.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
دورۀ فرهنگی: سامانی
قدمت: سده های سوم و چهارم هجری قمری
محل کشف: شوش، استان خوزستان
اندازه: قطردهانه: ۲۴.۵ سانتیمتر، بلندا: ۵.۲ سانتیمتر
شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۳۰۷۱
این بشقاب بر روی سه پایۀ کوچک قرار گرفته و با نقش نخل و به رنگ آبی کبالت با لعاب سفید شفاف قلع در پشت و رو، تزئین شده است.
تزئینات این بشقاب عبارت است از یک نخل در وسط ظرف و یک ردیف نقوش شاخه ای در امتداد لبۀ پهن ظرف که به تناوب در میان آنها نقطه های تو پر دیده می شود.
در سطح زیر نخل، نماد بسیار کهن باروری شامل داس و یک وسیلۀ درو نقش شده است، این صحنه نشان دهندۀ استراحتی پس از تلاش در مزرعه و نگاهی به داستان کهن کشاورزی است.
آرایه درخت نخل کمابیش تجریدی شده، را می توان بر روی نمونه های دیگر این نوع سفال نیز مشاهده کرد. نمونههای دیگری از این نقشمایه در مکان های دیگری از جمله نیشابور و بهویژه در سبزپوشان، تپه مدرسه و تپه قنات کشف شده اند که بیانگر ارتباط گسترده غرب تا شرق در قلمرو ایران فرهنگی است.
علاوه بر این استفاده از لعاب های سربی با درصد معینی قلع بطور معمول با هدف دوگانۀ شفاف کردن لعاب در صورت بیرنگ بودن آن و یا سفید کردن لعاب صورت می گرفته است. این سنت در میان سفالگران ایران، مصر و میانرودان در آن دوره رایج بوده است.
در مورد بکارگیری لعاب سفید شفاف در ایران، پژوهشگران معتقداند که نخستین بار در دورۀ هخامنشیان از این شیوه برای تزئین سفالها استفاده شد و سپس در دورۀ اشکانی نیز این سنت ادامه داشت و پس از یک دوره فترت در دورۀ ساسانی، دگربار در دوران اسلامی در هنر سفالگری مشاهده میشود.
این اثر با ارزش در تالار صدر اسلام موزۀ باستان شناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران نگهداری میشود.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.
🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.
🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩
🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.point_down
وبگاه
https://irannationalmuseum.ir/fa/ id
آپارات
https://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts id
روبیکا
https://rubika.ir/irannationalmuseum_fa id
Please open Rubika to view this post
VIEW IN RUBIKA