آی رمان - روبیکا

۱۷ خرداد

آی رمان

#راز_دل
#قسمت_نود_شش

آن شب، خواب از چشمم گریخته بود. هر بار که پلک‌هایم سنگین می‌شد، درست چند نفس بیشتر دوام نمی‌آورد و بعد دوباره با یک فکر، با یک تصویر، با یک ترسِ تازه از جا می‌پریدم. ساعت را که نگاه می‌کردم، هنوز خیلی مانده بود تا صبح؛ اما برای من، انگار آن شب کش می‌آمد، کش می‌آمد و هیچ‌وقت تمام نمی‌شد.
صبح که شد، دیگر رمقی برایم نمانده بود. انگار تمامِ شب را بیدار مانده بودم فقط برای اینکه بفهمم آدم چطور می‌تواند از شوق، این‌همه بی‌قرار شود. عمو هم زودتر از همیشه بیدار شده بود. هیچ‌کدام‌مان حرف زیادی نمی‌زدیم. هر دو می‌دانستیم که امروز، روزِ موعود است؛ روزی که باید بعد از آن‌همه دلهره و دویدن، بالاخره به زندان برسیم و من ابوالفضل را ببینم.
ساعت شش صبح، عمو اسنپ گرفت. درست همان لحظه تلفن همراهم گم شد هر طرف را می گشتم نبود که نبود. انقدر صلوات فرستادم و سوراخ سمبه ها را گشتم تا پیدا شد. اگر روی حالت سکوت نگذاشته بودمش زودتر پیدا می شد. هنوز هوا درست روشن نشده بود و خیابان‌ها در آن سکوت سردِ اول صبح، رنگِ خاکستریِ خسته‌ای داشتند. من با عجله آماده شدم و خودم را کنار عمو رساندم. دل توی دلم نبود. از یک طرف شوق دیدن ابوالفضل داشتم و از طرف دیگر، ترسی عجیب مثل سایه دنبالم می‌آمد؛ ترس از اینکه باز هم چیزی گم شود و دیر برسیم، باز هم یک مانعِ تازه جلوی راهمان سبز شود.
ماشین که رسید، تازه اولِ دردسرها شروع شد. عمو خواست ویلچر را حرکت دهد واز حیاط بیرون بیاید و تا پای ماشین برود، اما ترمزِ آن گیر کرده بود. هرچه فشار دادیم، هرچه امتحان کردیم، باز نشد. انگار خودِ زمان هم داشت برایمان لجبازی می‌کرد. من و عمو و راننده چند دقیقه‌ای با عجله و اضطراب افتادیم به جانِ ترمز. دست‌های عمو می‌لرزید و من مدام زیر لب می‌گفتم: «زودتر... زودتر...» دلم می‌خواست خودم از جا بلند شوم و کمک کنم، اما جز نگاه کردن و دعا کردن، کاری از دستم برنمی‌آمد. نزدیک ده دقیقه طول کشید تا بالاخره ترمز باز شد و توانستیم ویلچر را حرکت بدهیم و سوار ماشین شویم.
از روستا خارج شدیم در بین راه، ناگهان صدای مهیبی بلند شد. ماشین یک‌دفعه تکان شدیدی خورد و راننده با ترمزِ فوری، به سختی آن را نگه داشت. قلبم ریخت. عمو هم رنگش پرید. راننده با عصبانیت و عجله پیاده شد و بعد از چند لحظه معلوم شد تایر عقب ترکیده است.

آن‌جا دیگر اضطرابم به مرزِ جنون رسیده بود. دست‌هایم یخ کرده بود و دل‌دردِ عجیبی گرفته بودم؛ دل‌دردی از جنسِ نگرانی. راننده با عجله افتاد به جانِ تایر و ما همان‌طور کنار جاده ماندیم، با دلهره‌ای که هر لحظه بزرگ‌تر می‌شد. فقط به ساعت نگاه می‌کردم. هر بار که عقربه را می‌دیدم، حس می‌کردم دارد با خودش مسابقه می‌دهد؛ انگار زمان تصمیم گرفته بود از من جلو بزند و مرا جا بگذارد.
زیر لب مدام می‌گفتم: «نکنه نرسیم... نکنه دیر بشه...»
و هر بار، همان فکر مثل آبِ جوش توی دلم قل می‌زد و می‌سوخت.
عمو چند بار گفت: «آروم باش، می‌رسیم.»
اما مگر می‌شد آرام باشم؟ مگر می‌شد وقتی هر ثانیه، مثل میخی که به دیوار کوبیده می‌شود، توی تنم فرو می‌رفت، آرام بمانم؟
بالاخره تایر عوض شد و راه افتادیم. من اما دیگر مثل قبل نبودم. انگار آن چند دقیقه‌ای که کنار جاده معطل شده بودیم، از جانم چند سال کم کرده بود. با هر پیچ و هر توقفِ کوتاهِ ماشین، دلم پایین می‌ریخت. وقتی وارد شهر شدیم، تازه فهمیدم که هنوز کار تمام نشده. به ترافیک خوردیم؛ ترافیکی که از آن هم بدتر، درست مثل یک دیوارِ لعنتی جلوی ما ایستاده بود.
سرم را به شیشه تکیه داده بودم و مدام ساعت را نگاه می‌کردم. عقربه‌ها، برای من دیگر عقربه نبودند؛ دو دونده‌ی دیوانه بودند که فقط برای اذیت کردن من، تندتر از همیشه می‌دویدند. هر دقیقه‌ای که می‌گذشت، احساس می‌کردم یک تکه از دلِ من هم جا می‌ماند.
وقتی بالاخره از آن ترافیک لعنتی رد شدیم و به درِ زندان رسیدیم، ساعت درست نه بود. نهِ صبح. همان ساعتی که باید می‌رسیدیم. نفسم را با سختی بیرون دادم. تنم از شدت فشار و هیجان می‌لرزید. عمو هم ساکت شده بود؛ فقط نگاهش را از من گرفت و رو به ساختمانِ زندان ایستاد، انگار داشت خودش را برای چیزی آماده می‌کرد که از هر سفر و هر دردسر، سخت‌تر بود.
من اما هنوز باورم نمی‌شد که بالاخره رسیده‌ایم. بعد از این‌همه دلهره، این‌همه معطلی، این‌همه ترس از دیر رسیدن، حالا درست دمِ درِ زندان ایستاده بودم؛ جایی که قرار بود ابوالفضل را ببینم.

✍️ #محبوبه_دهقانی

@i_ruman

Please open Rubika to view this post

درباره ما

وبلاگ

اپلیکیشن ها