دیار بهلول - روبیکا

۹ اردیبهشت

دیار بهلول

درباره تحمیل به رهبری
اخیراً گفته می‌شود عده‌ای به دنبال تحمیل مذاکره به رهبری هستند. چرا چنین می‌گویند؟ انتشار برخی اسناد با طبقه‌بندی «به‌کلی سری» که به‌صورت گزینشی از نامه‌نگاری‌های شعام با رهبر انقلاب بیرون درز کرده است.
فارغ از اینکه چرا باید چنین نامه‌هایی منتشر شود، یک نکته بسیار ضروری است: اساساً تبادل نظر، آن‌هم در چنین ساحتی، کاملاً طبیعی است. حتی ممکن است یک مسئول کلاً نظر مخالف امام جامعه داشته باشد و وظیفه دارد صادقانه آن را بیان کند. طبیعی است که حکم نهایی در نهایت با رهبر انقلاب است.
خاطرم هست سال‌ها پیش مرحوم آقای توکلی نامه‌ای به امام شهید نوشته بودند. آن را فرستادند که مطالعه کنیم و نظر بدهیم. عرض کردم بعید است آقا قبول کنند؛ این مخالف نظر صریح ایشان است. دکتر توکلی گفت من مشاور ایشان در مجمع تشخیص مصلحت نظام هستم. از من شرعاً خواسته‌اند آنچه به نظرم درست است را بیان کنم. در نهایت حکم با ایشان است و ما هم مطیع.
در خاطرات مکرر آمده است که آقای شهید ما با امام درباره مسائل کشور گفت‌وگوهای پرچالش و عمیق داشتند. اساساً مگر ممکن است حکمرانی غیر از این باشد؟
خلاصه، چنین اخباری با فرض صحت، در سطح حاکمیت کاملاً طبیعی است. حتی ممکن است امام جامعه مسئولی را توبیخ کند؛ این هم طبیعی است. این اخبارِ به‌کلی سری، روایت‌هایی ناقص از یک تعامل کاملاً طبیعی‌اند و وقتی ملاک قضاوت قرار بگیرند، بسیار پرخطا، غیرمنصفانه و آسیب‌زا خواهند بود.
اما بنای این متن، پرسش عمیق‌تری است؛ آیا رهبر نظام اسلامی ممکن است تحت فشار خواص تصمیم بگیرد؟ خیر. چرا؟
توضیح می‌دهم.
امام جامعه ممکن است در مواردی از نظر خود عبور کنند:
یکم. نظر مردم
رهبر انقلاب اگر متوجه شوند که نظر اکثریت مردم چیزی غیر از نظر ایشان است، در بسیاری موارد مدارا می‌کنند. مدارا غیرعقب نشینی است. یعنی همراهی با مردم تا نگاه‌ها اصلاح شود و تجربه‌ای جدید برای کشور شکل بگیرد. مثل نرمش قهرمانانه در دهه ۹۰؛ این سبک، یک روش تربیتی است.

Please open Rubika to view this post

درباره ما

وبلاگ

اپلیکیشن ها