Abbas_mowzoon - روبیکا

۱ خرداد

Abbas_mowzoon

#بومرنگ
#روایت_نوروز
#قسمت_پنجم_ادامه

هم دستم سنگین بود، هم کمبود خواب داشتم و مهمتر از همه، گناه داشتم! با آرامش و خونسردی سمت نزدیک ترین ایستگاه بعدی راه میفتم که 20 دقیقه دیگه اتوبوسش می اومد.
وقتی می رسم دانشکده، من، اِما و رها با قلب های هیجان زده ای که می خواد بیرون بپره، وسایل رو از دفتر اِما می بریم اتاق قهوه. یک ساعتی طول می کشه تا چینش های مختلف ظرف ها و وسایل رو با هم انجام بدیم و در نهایت سفره هفت سین خوشگلمون چیده میشه. همه چیز خیلی زیبا و هماهنگ کنار هم قرار می گیره.
این وسط یه سری از دانشجوها و استادها برای پر کردن لیوان های قهوشون می اومدن و نظرشون جلب می شد و سوال می پرسیدن. سفره تنها چیزی که نداشت سمنو و سنجد بود که اِما اتفاقا از یه شهر دیگه آنلاین سفارششون داده بود و منتظر بودیم بدستمون برسه.
رها بعدش خداحافظی می کنه و می ره تا نوروز رو خونه ی دوستش با همسرش جشن بگیره. من هم بعدش میرم بیرون تا هم کارت و پاکت هدیه برای اِما بگیرم و هم یه سری خوراکی برای پذیرایی. رها یه سری پودینگ میوه ای آورده بود و من هم از روز قبل دو بسته کاپ کیک گرفته بودم. شکلات ایستری[ایستر: عید پاک مسیحیان] شکل تخم مرغ هم داشتیم. برای همین تصمیم می گیرم فقط آبمیوه و لیوان یک بار مصرف بگیرم.
ظهر شده بود و کم کم به لحظه سال تحویل نزدیک می شدیم. حدود یک ساعت و نیم قبلش، اِما پیام میده که سفارش سمنو و سنجدمون نزدیک خونشه و سریع توی یک ساعت میره تا خونش بسته رو میاره و برمیگرده! خدایا باورم نمیشه! هر کس دیگه ای بود، اعتراف می کنم حتی اگر خودمم بودم، احتمالا می گفتم بمونه تا روز بعدی که از خونه اومدم. ولی اِما این کارو نکرد! رفت و سریع برگشت و حالا هفت سین ما هفت تا سینش کامل بود و حتی دو سین هم اضافه تر داشت.

می دونستم که نمیشه امسال طبق عادت همیشگی دور هفت سین باشم و قرآن بخونم و منتظر توپ سال نو باشم.
امسال مهمون هایی داشتم که اولین نوروز عمرشون رو تجربه می کردن. پذیرایی و صحبت های کوتاه، موسیقی تحویل سال، فیلم و عکس، خوش آمدگویی و... همه این کار ها رو باید به تنهایی انجام می دادم.

یک ساعت قبل از تحویل سال،توی دفترم می شینم و شروع میکنم به دعا و قرآن خوندن. زیارت آل یس می خونم. به السلام علیک حین تقوم که می رسم، یاد کلیپ آقا، لحظه ای که این جملات رو میگن و گریه شون می گیره می افتم. دلم می سوزه و من هم شروع می کنم به گریه کردن. توی دلم با آقا و امام زمان حرف می زنم. برام مهم بود که یک وقت کسی فکر نکنه که توی لحظاتی که تیکه هایی از دلم در حال پرپر شدن بودن، من درحال شادی نوروز بودم. به قول یکی از عزیزترین استادام توی ایران، کی میدونه که هر کسی توی چه میدونی می جنگه. من هم داشتم مبارزه می کردم. توی میدونی که شبیه میدون دیگه نبود. با سلاح هایی که سلاح نبود ولی از جنس نفوذ بود. تیر داشت ولی شکلش کلمه بود. احساس بود و حتی اشک.
اشکام رو پاک میکنم. یه دستی به سر و روم می کشم و آماده سال نو می شم. نزدیک های 20 دقیقه آخر بود. اول دو طبقه می رم پایین تا کادوی اِما رو بدم. هر دو احساساتی می شیم. کلی تشکر کرد و خوشحال شد و برای این که فضا سنگین تر نشه قرار شد کارتش رو بعدا بخونه. تمام اون روز هر دو ترکیبی از ذوق، هیجان و احساسات عمیق بودیم. زودتر از بقیه می رم پایین و کم کم استاد ها و بچه ها میان. موسیقی ملایم پیانوی ایرانی و آهنگ های بیکلام استاد بنان رو پخش می کنم تا همه جمع بشن.

رها با چت جی پی تی یک برنامه ثانیه شمار درست کرده بود که لحظه ی دقیق تحویل سال رو با هم بشماریم. همه خیلی خوش حال و هیجان زد بودن. با گوشی هاشون عکس می گرفتن و بعضی ها هم فیلم و عکس های نوروز و تحویل سال رو استوری کردن. دو تا از دوستام، اِلا و ایزابلا، برای من، رها و پیمان سه تا دست گل لاله آورده بودن.
بیچاره ها خبر نداشتن که اون دونفر قرار نیست بیان. اِلا گفت که ما میدونیم که نباید دست خالی مهمونی ایرانی ها رفت و گل لاله توی فرهنگ شما گل پرمعنی ای هست!
شمارش معکوس شروع می شه و 10 ثانیه آخر رو همه با هم می شماریم. آخرش هم متاسفانه چند ثانیه زودتر آهنگ دهل و سورنای معروف سال نو رو پخش می کنم و تو چند ثانیه آخری که سرم پایینه و نمیدونم قطع کنم یا نه، همه دست می زنن و هورا می کشن و نوروز رو تبریک می گن. آدم هایی که تا صبح اون روز نمی دونستن نوروز چیه، حالا خوشحال و کف زنان ساعت دقیق پایان چرخش زمین به دور خورشید رو به هم تبریک می گفتن.
الان که به اون لحظه فکر می کنم می گم ای کاش یه چند لحظه صحبت می کردم و یه تشکر ویژه می کردم اما حیف که این کارها رو نکردم. یه تشکر کلی از همه کردم و ازشون خواستم که از خودشون پذیرایی کنن.

Please open Rubika to view this post

درباره ما

وبلاگ

اپلیکیشن ها