Michael jackson IR time

۲۰ اردیبهشت

با اینکه در کل فیلم دیالوگ ها بسیار کم هستند ، اما با این حال در هر سکانس دیالوگی هست که شما پس از شنیدنش با خودتان می گوید «می توانستید انقدر مستقیم به این موضوع اشاره نکنید» ، زیرا برخی اوقات انقدر یک موضوع پیش پا افتاده به محور اصلی صحنه ها تبدیل می شود که امکان دارد برای ثانیه های کوتاهی احساس حماقت کنید !.
اما جدای از تمام این موارد ، حتی اگر شما واقعا کسی باشید که مایکل جکسون را نمی شناسد و به تازگی ۳ بلیط از این فیلم را تهیه کرده اید و ۲ ساعت به راحتی در سینما نشسته اید ، تنها چیزی که پس از این مدت از مایکل جکسون خواهید فهمید این است که او کودکی سختی داشته ، عاشق چارلی چاپلین و میکی موس است و به طرز احمقانه ای همیشه دارد می خندد !. مهم ترین رخداد های زندگی او در این سال ها غایبان اصلی فیلمنامه هستند که بزرگ ترین ضعف فیلم از همینجا نشأت می گیرد ... .

اما جالب است که حتی خود فیلم و عواملش هم سعی نمی کنند این احساس حماقت را در مخاطب کمتر کنند و حتی تلاش می کنند تا آنها را به نقاط محوری و هیجان انگیز فیلم تبدیل کنند ، نمونه این اتفاق را می توانید در تمام فیلم مشاهده کنید . در سکانس های از هم گسیخته ، دائما از این برگ برنده های پژمرده استفاده می شود و این اتفاق تا جایی پیش می رود که فیلم از فرط تکرار خودش را پیش مخاطب بی اعتبار می کند . این بلیط های برگ برنده علت و معلولی به حدی سر قضایای کم اهمیت و بی اهمیت مصرف می شوند که زمانی که فیلم تکان کوچکی به خودش می دهد و تلاش می کند یک فکت جدید را برای مخاطب نمایان کند ، ناخودآگاه واکنش بیننده همانی خواهد بود که نسبت به اطلاعات بی اهمیت داشت . این اتفاق باعث می شود تا زهر ضربات احساسی و مهم فیلم گرفته شود ، هرچند که خود فیلم هم ظاهرا خیلی اعتقادی به خودش ندارد ، زیرا سوالات بنیادین و اساسی ای که احتمال دارد برای هر مخاطبی ایجاد شود را طوری پاسخ می دهد که بی اهمیت تر از همیشه جلوه کند ، مانند یک عدد چسبی که به طور بدون توضیحی در میانه های فیلم و تنها در یک سکانس به بینی مایکل اضافه می شود و به جای پاسخ به سوال مخاطبان راجب موضوع جراحی های بینی متعدد ، تنها آن را مبهم تر می کند ! ... .

اما شاید مشکل اصلی فیلمنامه این اثر «پایان بندی» آن باشد ‌، زیرا وظیفه یک پایان بندی درست در یک فیلم چند قسمتی ، بسیار بیشتر از یک فیلم عادی با یک پایان مشخص است . حقیقتا پتانسیل زندگی مایکل جکسون به خصوص در این مقاطع به حدی بود که می شد هرکدام از قضایای مهم زندگی او را به یک فیلم کامل با شروع و پایان مناسب تبدیل کرد ، به شرطی که در مورد «سوژه» اصلی با مخاطب صادق بود . اما عدم وجود صداقت لازم و تلاش فیلم برای در بر گرفتن «گسترده ترین» اهداف ممکن باعث شده تا هم پتانسیل آن نقاط حساس از بین برود و هم پیام کلی فیلم نامشخص بماند ، یا در بدترین حالت انقدر پیام آن «توخالی» است که مخاطب با اتمام فیلم به جای دریافت مفهوم اصلی ، بیشتر سورپرایز می شود !.

╭┈┈ ♚ ┈┈┈┈┈┈┈┈┈╮
@Michael_Jackson_IR_Official
╰┈┈┈┈┈┈┈┈ ♚ ┈┈┈╯

Please open Rubika to view this post

درباره ما

وبلاگ

اپلیکیشن ها