پرواند آبراهامیان در کتاب خود، درباره ی توزیع درآمد حاصل از فروش نفت در اواخر حکومت پهلوی مینوسد: استراتژی رژیم سرازیر کردن ثروت نفتی به سوی نخبگان وابسته به دربار بود که بعدها کارخانه ها، شرکت ها و واحد های کشت و صنعت متعددی را تاسیس کردند. ثروت به لحاظ نظری، به صورت قطره ای، به پایین جریان می یافت، اما در عمل، در ایران، همانند بسیاری از دیگر کشورها، همچنان به بالا چسبیده بود و مسیرش به رده های پایین تر نردبان اجتماعی، روز به روز کمتر میشد.ثروت، همانند یخ در آب گرم، در فرایند دست به دست شدن، ذوب میشد و نتیجه ی آن نیز چندان تعجب آور نبود. در دهه ی ۱۹۵۰ میلادی ۱۳۳۰ ش، ایران یکی از مشکل دارترین کشورهای جهان سوم به لحاظ توزیع نابرابر درآمدها بود، اما بنابر گزارش سازمان بین المللی کار در دهه ی ۱۹۷۰ میلادی ۱۳۵۰ ش، به یکی از بدترین کشورهای جهان تبدیل شد. منبع کتاب صعود چهل ساله : ۱.یرواند آبراهامیان، تاریخ ایران مدرن، ترجمه محمد ابراهیم فتاحی، ص ۲۵۲